Bradley Jackson. Dziękuję, że tak szybko przyszłaś.
Jesteś szefem dwóch działów stacji.
Nie musisz udawać, że doceniasz, że rzuciłam wszystko, by przyjść.
Tego oczekujesz, prawda?
Burbon z lodem. Dzięki.
O co chodzi? Wieczorne spotkanie w hotelu...
Nie, wybacz. Jestem jednym z tych dziwaków,
którzy sypiają tylko z kobietami, którym się podobają.
Nie, nie podrywam cię.
- Widzisz tę kobietę? - Tak.
To Cecily. Moja asystentka w Nowym Jorku.
Z nią sypiam.
Okej.
To był żart.
Niełatwo mnie przestraszyć.
- To jasne. - Dziękuję.
- Znają cię tu.
Często tu przychodzę.
Bradley, opowiedz mi swoją historię.
- Moją historię? - Tak.
Kto wie? Pewnie jest podobna do historii innych.
Dziecko dorasta na wsi wśród krów i pól kukurydzy
i marzy o życiu związanym mniej z nawozem, a więcej z pomysłami,
czymś, co się liczy.
A gdy dorasta, zdaje sobie sprawę, że nawóz jest naprawdę ważny.
W ogóle nie jest podobna do innych historii.
A jaka jest twoja?
Nie powinnam zadawać pytań,
bo jesteś technicznie ważny, ale... Czemu nie?
Bycie „technicznie ważnym” to najlepszy opis
kierownika stacji, jaki słyszałem.
Moja historia? Bystry dzieciak, ojciec odszedł, zająłem się mamą,
przysiągłem, że posiądę kiedyś świat i zmuszę wszystkich do poddaństwa.
I jak ci idzie?
Całkiem nieźle.
Wypijmy za to.
O tak.
Czego ode mnie chcesz?
Każde spotkanie traktujesz
jak przesłuchanie przez wroga?
Gdybyś był bystry, wiedziałbyś, że tak one wyglądają.
To dlaczego nie zaszłaś już dalej w karierze, skoro jesteś taka obrotna?
„Już”? Jestem za stara, żeby być zadziorną dziennikarką?
Powinnam mieć już lepszą pracę?
Może.
Jesteś mądra, interesująca,
masz w sobie to „coś”, czego szukamy w branży.
O co chodzi? Co cię powstrzymało?
Nie wiem.
Pewnie to, co ty widzisz jako „świeże”
jest tym, co mnie powstrzymało.
Nie myślę jak inni ludzie.
Mówię, co myślę. Nie gram w gierki. Nie wpasowuję się w schemat.
Jaki schemat?
Jakikolwiek.
Jesteś dziwaczką.
- Co? - Nie mam nic złego na myśli.
Chciałeś mnie poznać osobiście, żeby sprawdzić, czy jestem wariatką.
Dobrze wypadasz w wywiadach.
Dzięki, to prawda.
Poza zastanawianiem się, czy jesteś wariatką,
oto drugi powód, dla którego chciałem cię poznać:
może moglibyśmy cię zatrudnić jako korespondentkę w The Morning Show.
Chwila, może moglibyście?
Sprawdziłem twoją przeszłość.
Często zmieniałaś pracę. Masz dość barwną przeszłość...
„Pierdolę Jackson” to... Mogę wyjaśnić...
„Pierdolę Jackson” co?
- Co? - Nie, ja zapytałem pierwszy.
Ja tylko żartowałam.
Chcę usłyszeć o „Pierdolę Jackson”.
Ale w tej chwili...
próbuję zdecydować, czy powinienem dać ci szansę.
Chcę wykorzystać skandal z Kesslerem, by zmienić nasz wizerunek.
Chcę bystrych ludzi ze świeżym spojrzeniem.
Oferujesz mi pracę?
Nie chcę wkurzyć producenta,
ale załatwiłem ci jutro spotkanie z Charliem Blackiem.
Jest producentem wykonawczym.
- Wiem, kim jest. - No jasne.
Będziesz gotowa na spotkanie jutro o 9.30?
Dam radę.
Dobrze.
Dzięki za to.
I tyle? Nie usłyszę o „Pierdolę Jackson”?
Innym razem. Muszę się przygotować. Traktuję pracę poważnie.
- Lubię cię. - Hej.
Nie znasz mnie.
Jason.
Co ty tu robisz?
Nie możesz tak po prostu przychodzić.
Alex, do kurwy nędzy,
rozmawiałem z wystraszoną córką,
która pytała, czy wiem, gdzie jesteś.
Tutaj jestem.
W domu. Nic mi nie jest.
Zadzwonię do Lizzy i powiem, że nic mi nie jest.
Gdzie byłaś?
Nie mogłam spać.
Nie mogłam spać, więc poszłam na spacer do parku.
Poszłaś na spacer do parku w środku nocy?
- Tak. - W deszczu?
Cóż...
- Co się z tobą dzieje? - Co...
- Wszystko dobrze? - Tak, w porządku.
Poszłam na spacer w środku nocy.
Kiedy mam iść na spacer do parku, żeby nikt mnie nie zaczepiał?
Dlaczego tak na mnie patrzysz?
To był najgorszy dzień w moim życiu.
Nie miałam czasu tego przetrawić, więc poszłam na spacer.
- Okej. Dobrze. Tak. - Jest dobrze.
Zobaczymy się jutro na gali.
Jebana gala.
Też się z jej powodu nie cieszę.
- Doprawdy? - Tak. Dobranoc.
ODKRYCIA #METOO MITCHA KESSLERA
I ODPOWIEDŹ ALEX LEVY PODNOSZĄ OGLĄDALNOŚĆ THE MORNING SHOW
Okej.
Kurwa.
O Boże.
Przesunęłam telefony, bo po programie
masz spotkanie z zespołem PR, by omówić przemowę.
- Już to robili. - Nakaz z biura Freda.
Cieszę się, że dostajesz nagrodę. Mam nową kieckę.
Chcę ją zobaczyć.
Fryzura i makijaż o 15 u ciebie w domu.
Mam gdzieś, że to od Freda.
Wiem, co chcę powiedzieć, niech tego nie zmieniają.
Zadzwoń do nich.
Nie wiń ich, że się denerwują tą przemową.
To twój pierwszy publiczny występ od skandalu.
Uważasz, że otrzymanie nagrody za przewodzenie w dziennikarstwie
dwa dni po zwolnieniu współprowadzącego za molestowanie jest niewrażliwe?
Tam będzie pełno sępów, czekających, aż coś spierdolisz...
Dlaczego mnie stresujesz? Poważnie.
Doprowadź mnie do wylewu, to w ogóle nie pójdę.
Muszę się z tego wydostać!
Rozumiem, ale...
- Muszę odebrać. - Okej.
Cześć, Sarah.
Dzwoniłaś dziś o 4?
Obudziłam się i zobaczyłam wiadomość.
Tak.
Muszę cię o coś spytać.
Czy w twojej opinii to,
że stacja tak przeciąga proces podpisania mojej nowej umowy...
może sugerować...
że dzieje się coś niezwykłego?
Na przykład?
Na przykład...
chcą mnie kimś zastąpić?
Albo to rozważają?
To nie jest nic dobrego.
Ale nie musi oznaczać nic takiego.
Dobrze, że trzymasz ich teraz za jaja.
Potrzebują cię.
Musisz dobić tej transakcji. I chcę wszystko, o co prosiłam.
Wszystko w porządku?
Tak.
Czemu wszyscy o to pytają?
Chcę to, o co prosiłam.
Najważniejsze jest zatwierdzenie współprowadzącego.
Muszę być w stanie kontrolować sytuację,
żeby mnie nie wygryźli.
Dlaczego się o to nagle boisz?
Takie przeczucie.
Ale to naprawdę ważne.
Zatwierdzenie współprowadzącego.
Musisz to przepchnąć. Mówię serio.
Zdobądź to.
I daj mi znać, gdy tylko się odezwą,
a nie gdy uznasz, że mogę to usłyszeć.
Okej?
Okej.
Tak.
Nigdy nie wysłałem niestosownej wiadomości.
Te kobiety uznały, że były niestosowne.
Uważasz, że ta odpowiedź jest uzasadniona?
Oczywiście.
Te kobiety nigdy nie poskarżyły się mnie.
Tak, ale byłeś ich szefem.
Byłeś na wyższym stanowisku.
Uważasz, że stworzyłeś środowisko,
w którym mogłyby to powiedzieć?
Hej. Co ty... Nie.
- Nie możemy tutaj. - Ale tato, chcę teraz.
- Nie. - Daj mi, tato.
- Proszę, tato. - Żadnej Veruci Salt. Nie tu.
- Daj spokój. - Daj mi to, czego chcę.
Claire.
- Nie możesz odmówić, pamiętasz? - Proszę.
Mam przestać, to użyj hasła bezpieczeństwa.
Dobra, „zmiana klimatu”.
- Mówisz poważnie. - Śmiertelnie poważnie. Jasne?
Okej.
Nie zamykaj drzwi. Wiesz, jak źle to wygląda.
Nie moglibyśmy rozmawiać?
- Daj spokój. - W sprawie mojej kariery.
To nie wymaga zamkniętych drzwi.
Zamyka się je tylko w jednym celu.
Wiesz, że różnimy się od... Prawda?
Ja to wiem i ty. Nikt inny by nie wiedział.
Daj spokój, musimy być ostrożni.
Albo idziemy do kadr i im mówimy.
To by było żenujące.
Jak by to wyglądało?
To, że jestem w poważnym związku
z o połowę młodszą ode mnie asystentką?
To by wyglądało źle?
Co chcesz powiedzieć?
- Co słychać? Dzień dobry. - Dobry.
- Gotowy? - Oczywiście. Wejdź.
Chodź i... Dziękuję. Możesz to zostawić.
Tak, oczywiście.
Dzięki za wyszukanie informacji o wulkanie.
Daj znać, jeśli coś wybuchnie i trzeba będzie to sprawdzić.
- Jasna sprawa. - Dobrze.
Ale co ważniejsze, najważniejsze,
chcemy zapewnić bezpieczne
środowisko pracy w The Morning Show.
Nikt nie wiedział, co się działo pod naszymi nosami.
Najbliższe tygodnie będą ciężkie. Oceniamy straty.
Musimy ustabilizować sytuację przed majowymi badaniami, a to...
- Za trzy tygodnie. - Właśnie.
Nie będę kłamał, to kiepska sytuacja.
Posady, program,
sama stacja stoją pod znakiem zapytania.
- Wcale nie. - Ci ludzie z Your Day, America...
MA BYĆ ZABAWNIE
...prawie nas doganiają w rankingu.
I to nie bzdura, to kasa z reklam.
Kasa z reklam, która finansuje stację, wasze posady...
wasze rodziny.
Będziemy pracować dzień i noc, by znaleźć nową rodzinę Ameryki
i oczekuję od każdego z was pełnego zaangażowania.
Dziękujemy, Fred. Bierzmy się do roboty.
Na czym stoimy z jej umową?
Negocjuje zatwierdzenie współprowadzącego.
Jezu. Ma urojenia.
Szukaj kogoś, kto mógłby z nią tymczasowo wystąpić,
a potem pracować z kimś młodszym, gdy jej nie będzie.
Również kobiety na wypadek, gdyby to wypłynęło.
Wyprzedziłem cię i już szukam. Czy coś jeszcze?
Gdy przejąłeś dział wiadomości,
nie wiedzieliśmy, że dotknie nas największy kryzys.
Niektórzy powiedzieliby, że powinniście.
Wiem, co robisz.
To, że dopiero zacząłeś pracę, nie daje ci przewagi.
Nie szukam jej, Fred. Po prostu stwierdzam fakt.
Gdybyśmy wiedzieli, moglibyśmy to powstrzymać.
Ale nie wiedzieliśmy, jasne?
Jasne.
- Skurwiel. - Mam coś dobrego.
Tak? Co jest?
Mam poufne informacje. YDA będzie rozmawiać z ofiarą Mitcha.
- Z kim? - Ashley Brown.
Ashley z nagłośnienia. Jezu, to było dawno.
Ściągniesz ją tu potem?
Będę próbować wszelkimi sposobami.
Nie wiesz, co już zrobiłam, żeby się tego dowiedzieć.
Wiesz co? Nie mów mi. Nie chcę...
Znalazłam w ciasteczku z wróżbą.
Wybacz. Masz rację. To ważne.
YDA nie może rozmawiać z ofiarą z miliona powodów.
Zrób, co musisz.
Jasne, szefie.
- Rena. - Tak?
Gdzie jest dzisiejsza ramówka?
Szukam jej...
Ta z napisem „dzisiejsza ramówka”?
- Pieprz się bardzo. - Żaden problem.
Dziękuję.
„Siedem...” Dlaczego robimy to...
Rena, znajdź Mię.
Kurwa, tylko siedem minut, żeby...
Hej, jak sobie radzisz?
Nic nie czuję ze stresu.
Jestem jak mózg unoszący się powietrzu z telefonem w ręku.
To by się zgadzało. Chcę, żebyś się spotkał z Bradley Jackson.
Chwila. Tą, która była w programie wczoraj? Niby po co?
Szukamy nowych ludzi. Próbujemy nowych rzeczy.
To dobry moment, by szukać nowych ludzi,
a ona byłaby dobrą korespondentką.
Rozumiem, że to dobrze szukać nowych ludzi, ale...
Akurat teraz?
Widziałeś jej nagranie w Internecie? Korespondentka? Nie...
Widziałem.
Tak jak pięć milionów ludzi,
bo było zajebiście interesujące.
Skonfrontowała się z Alex Levy.
A to nie jest łatwe. Musimy być bardziej otwarci.
To, co działało w przeszłości, nie działa teraz.
Spotkanie jest o 9.30. Daj znać, jak poszło.
- Świetnie. - Dobrze.
Tak.
Nie.
Odeprzyj.
Żadnego zatwierdzania współprowadzącego.
Nic z tego.
PIĘTNASTOLECIE
PROSZĘ O CISZĘ!
Wszystko zgodnie z planem. Potem manicure i pedicure.
- Okej. - Lubisz Julie?
- Tak. - Dobrze pracuje.
Wszystko gotowe dla Lizzy po szkole?
Tak. Spotka się z tobą na miejscu. Bardzo się cieszy.
Dobrze.
- Ostatnie szlify. - Cześć.
Poprawione strony.
- Dzwoni Sarah. Teraz? Nie? - Dziękuję.
- Słucham? - Sarah.
Tak, teraz.
Wybacz. Dziękuję.
Cześć. Wchodzę na antenę. Ugięli się?
Nie. Upierają się przy swoim.
Bez zatwierdzenia współprowadzącego.
Oddzwonię po programie.
Potrzymasz?
Alex, dokąd idziesz?
Potrzebujesz czegoś?
- Wszystko w porządku? - Tak.
- On nie może... - Hej.
Co robisz? Wchodzimy za 90 sekund.
Muszę pogadać z Chipem.
Co się dzieje? Za minutę wchodzisz na antenę.
- Słuchaj. Hej... - Co?
Daj mi słowo, że zakończysz moje negocjacje.
Wiem, że się boisz.
Sprawa z Mitchem wszystko pochrzaniła...
Dlaczego nikt tego nie rozumie?
Dni Mitcha się skończyły, jasne?
Od tej chwili chcę mieć więcej kontroli.
Chcę zatwierdzić współprowadzącego.
W przeciwnym razie nie wejdę na antenę.
Chodźmy na scenę. Pójdźmy tam.
- Możemy iść. - Chodźmy, okej?
Ale nie wchodzę, póki mi nie obiecasz.
- Mogę ci coś wyjaśnić? - Pewnie.
Jeśli odwalisz coś takiego,
niczego ci nie obiecają.
Pomyślą tylko, że oszalałaś.
Może czasem trzeba oszaleć, by ludzie brali cię na poważnie.
Znam cię 15 lat, Chip.
Razem awansowaliśmy. Na dobre i na złe.
Ostatnio raczej na złe.
Jesteś jedyną osobą, która może to dla mnie przepchnąć.
Wiem, że jeśli obiecasz, to to zrobisz.
Musisz mi to obiecać.
Trzydzieści sekund.
Staram się ciebie chronić, ale mi tego nie ułatwiasz.
Nie mogę obiecać, że to przepchnę.
Masz Alison i Yanko. Niech oni prowadzą program.
Ja nie wchodzę.
Nie chcę, żebyś mnie chronił, tylko szanował.
Wyczytałaś to z kartki? Co ty...
Dwadzieścia sekund.
Ja mogę ją zastąpić.
- Alison, proszę bardzo. - Nie.
Pomyślą, że oszalałaś.
Nie wchodzę na antenę.
Dziesięć sekund.
Dziewięć...
osiem...
siedem...
Dobra, obiecuję... Idź! Posadź tyłek na fotelu!
Pięć, cztery, trzy, dwa...
Dzień dobry. Nazywam się Alex Levy.
A ja Daniel Henderson.
A to nasze najświeższe wiadomości.
Cześć, jestem Bradley Jackson.
Mam spotkanie z Charliem Blackiem.
Woli, żeby do niego mówić Chip czy Charlie?
Nazywa się Charlie, ale woli Chip.
Okej. To mam spotkanie z Charliem Chipem.
Hej, Chip. Szukałeś mnie?
Tak. Przejdziemy się?
Drugi dzień jako prowadzący. Chyba poszło nieźle.
Cieszę się na dzisiejszy The Twist.
- Dać ci radę? - Pewnie.
- Pojawiają się nowe możliwości. - Tak.
Wiesz, jaką Mitch miał zaletę?
Był gościem, przy którym nie nudziłbyś się w kolejce.
Wyluzowany, taktowny, bystry, ale na luzie.
Uważam, że jesteś spoko.
Chyba najlepszy dziennikarz, jakiego mamy.
Ale usłyszałem twoją rozmowę.
Wiem, co myślisz o musicalu Kochane kłopoty,
że to propaganda obrońców życia, i rozumiem to.
Ale chcę powiedzieć: nie mów tego.
Tak nie zostaniesz współprowadzącym.
Masz duże szanse w tym wyścigu.
Szefostwo wszystkim dokładnie się przygląda.
Nie schrzań tego, będąc zbyt poważnym, okej?
Zdobądź się na więcej... luzu. Bądź bardziej przystępny.
Mam być mniej czarny?
Jezu, to usłyszałeś? Serio?
- To powiedziałeś. - Kurwa...
Nawet nie wiesz, że to mówisz. Z tym się użeram całe życie.
Nie bądź mądrzejszy od innych, zbyt silny, pewny siebie.
Tu nie chodzi o bycie czarnym.
Tylko o jebany Morning Show, jasne?
Jestem po twojej stronie. Tu nie chodzi o rasę.
Zawsze tak mówicie.
Szlag, wiesz co?
Wyświadcz sobie dziś przysługę.
Witaj się z ludźmi. Pogadaj z kierownikami.
Udawaj tatę, o którym wszyscy marzą
i nie atakuj ukochanych Kochanych kłopotów.
Hej, ten fotel może być twój.
Okej?
- Zrozumiałem. - Dziękuję.
- Nie ma za co.
Tak.
Przyszła kobieta od węgla.
Jezu. Musi to być teraz?
Mam milion ważniejszych rzeczy.
Cory Ellison ją dyma czy...
Jebana strata czasu. Dość tego.
Dziękuję za poświęcenie mi czasu. Wiem, że dużo się dzieje.
Żaden problem. Nie jestem zajęty.
- Widziałem twoje prace. Niezłe. - Dzięki.
Zauważyłem, że zmieniałaś pracę.
Trzy lata w SENN, sześć miesięcy w BDC...
Tak, rozumiem. Pracowałam w kilku miejscach.
Szukam stacji, gdzie mogłabym przedstawić swoje pomysły.
- Przyniosłam kilka... - Chwila. Jak to „pomysły”?
Mam kilka historii dobrych do The Morning Show.
Wybacz, ale się pogubiłem.
Masz być korespondentką, nie producentką.
Bo korespondenci prezentują pomysły producentów.
Tak, ale ja lubię sama produkować
i uważam, że moje pomysły sprawdziłyby się w TMS.
Może od razu zacznę.
Jasne, pewnie.
W Chicago jest rodzinny sklep.
W miejscu którego ma powstać sieciówka.
Towarzystwo historyczne chce to zablokować.
Ale jest haczyk.
Rodzina jest wściekła na towarzystwo,
bo pozbawiają ich małej fortuny.
Mam źródło, które może mi powiedzieć...
Spoko. Łapię.
Okej. Nabór na studia. Nie pod kątem różnorodności...
Ja pierdolę.
- Wybacz. - Nabór na studia.
Nie pod kątem różnorodności, ale pieniędzy.
Nie.
Nie? Okej.
W Nowym Jorku ma powstać pomnik dedykowany imigrantom,
którzy zginęli w pożarze w 1911 roku.
Problem w dedykowaniu go tego lata...
Powiedziałaś w 1911?
Tak, wtedy to się stało.
Okej.
Nie wiem, jak to powiedzieć grzecznie, ale marnujesz mój czas.
To nie są historie dla nas.
To nie jest coś, co powinniśmy tu omawiać...
To nie są historie dla was?
Przykro mi.
Słuchałeś w ogóle? Bo byłeś rozkojarzony.
Nie zadałeś ani jednego pytania.
Dlaczego nie są dla was?
Mówisz teraz poważnie?
Tak.
Okej.
Nie są ciekawe. Koniec spotkania.
Nie są ciekawe dla ciebie?
- Widziałeś ostatnio swój program? - Proszę.
W tym tygodniu widziałam bliźniaki, które poznały się na Bumble,
kobietę aresztowaną za sprzedawanie lewych licencji wsparcia dla zwierząt.
Oraz ile naprawdę jest smaków lodów. Mam mówić dalej?
Nie, masz wyjść.
- Twój program jest do dupy. - Dziękuję!
To żadne wiadomości.
Obniżyłeś jego poziom, żeby przejąć widzów Your Day, America
na swoją własną niekorzyść.
Tak chcesz zdobyć pracę?
Te historie są dobre.
Są ludzkie, polityczne, angażujące.
Historia o pożarze jest na czasie
z powodu zamieszania z imigrantami.
Przykro mi, że życie imigrantek palących się żywcem w fabryce
nie jest dla ciebie istotne,
ale mogłoby cię to doprowadzić
do historii o fabrykach, które są obecnie w całym mieście.
Ale broń Boże, nie w Morning Show. To nie są sympatyczne złe wieści.
Mam wezwać ochronę? Tego chcesz?
- A boisz się mnie? - Chcę, żebyś wyszła.
Wiadomości są, jakie są, właśnie przez ludzi takich jak ty.
Dzięki za czas, Chip Charlie Chip. Czy jak się nazywasz.
To imię brzmi jak smak lodów.
Może to pokaż w swoich wiadomościach?
Co do kurwy?
Będę z tobą szczera, Mitch. Finansowo będzie ciężko.
W porządku. Zacisnę pasa...
To nie wystarczy.
UBA nie wypłaci reszty pieniędzy z umowy.
- Tak powiedzieli? - Tak.
Wysłali dokument o naruszeniu warunków umowy,
który to jasno pokazał.
Jak mogłem naruszyć warunki umowy?
To było za obopólną zgodą.
- Mogę powiedzieć... - To było za zgodą.
W najbliższej przyszłości nie będziesz miał żadnego dochodu.
Okej.
W porządku.
Co mam zrobić?
Będziesz musiał wybierać.
Masz dom w Southampton, w Aspen, mieszkanie w Nowym Jorku. Które...
Nie oddam mieszkania.
Dasz radę żyć na tym poziomie góra dwa lata.
Jak to możliwe? Zarobiłem więcej niż Bóg, co nie?
Bóg nie pogwałcił klauzuli moralności.
Klauzula moralności, serio?
Kurwa.
Co za bzdura!
Klauzula moralności!
Ci ludzie zarabiają kupę forsy
i dadzą ci wszystko, czego pragniesz,
ale w umowie zawrą klauzulę moralności.
Dobra, nie jesteś idiotą.
I wszyscy mówią, że to nie będzie problem.
Po prostu chronią własne tyłki.
A oni? Przecież znasz ich od zawsze.
Pracowałeś z nimi, a oni akceptują twoje zachowanie.
Nie przeszkadza im to, co potwierdza fakt,
że dali ci najlepszą umowę w historii porannych wiadomości.
I nie chcesz być typem, który mówi:
„Usuńcie tę klauzulę, to podpiszę”, bo to źle wygląda.
Wiesz, czym jest ta klauzula?
Jebanym ruchomym celem!
Jest tym, czym chcą, by była!
Tak? Zależy skąd powieje wiatr.
Mitch, jestem twoją menadżerką, nie prawniczką.
Klauzula moralności.
Gwałciciel!
Co powiedziałaś? Jak mnie nazwałaś?
Nie odchodź. Nazywasz mnie... Nie oskarżono mnie o gwałt.
Tylko o molestowanie seksualne.
Nie machaj na mnie ręką!
Miłego dnia, pieprzona cipo.
Tak?
Cześć. Jestem Hannah Shoenfeld.
Z The Morning Show.
Bez obaw. Uważamy, że to dobrze, że chcesz opowiedzieć swoją historię.
To dlaczego tu jesteś?
Mogę wejść? Będę się streszczać.
- To nie jest dobry pomysł. - Pięć minut. Możesz mierzyć.
Masz coś do opowiedzenia.
Cały kraj powinien tego wysłuchać, a my chcemy dać ci tę możliwość.
W The Morning Show?
Tak.
Czemu miałabym tam wrócić? To miejsce...
To miejsce przestępstwa. Wiem. I powrót wymaga odwagi.
Którą masz, bo w ogóle byśmy nie rozmawiały.
Zarabiam na życie wyszukiwaniem historii.
A gdy na ciebie patrzę, widzę historię.
Odważna kobieta odepchnięta przez potężnego mężczyznę
odzyskuje swą moc w krajowej telewizji.
Jeśli pójdziesz do YDA, opowiedziana zostanie inna historia.
Wcale nie. Nie ma znaczenia, gdzie ją opowiem.
Mam dość tej rozmowy. Nie wrócę tam.
Mam wezwać ochronę?
Dobrze. Wyjdę.
Ale to ma znaczenie, gdzie ją opowiesz.
Popełniasz ogromny błąd.
Dlaczego?
Bo to telewizja, nie studia kobiece w Vassar.
Wielu oglądających zareaguje odruchowo, nieświadomie.
To, jak opowiesz tę historię jest kluczowe.
A jeśli zrobisz to w YDA, będziesz wkurzoną kobietą.
Dlaczego?
Bo YDA jest naszym wrogiem i każdy, kto ogląda te programy to wie.
Zobaczą cię jako jędzę, którą wzgardziła potężna stacja,
odepchnął potężny mężczyzna,
odczuwającą żal z powodu kariery, życia,
szukającą zemsty,
zdesperowaną, by zranić tych, którzy zranili ją,
zmanipulowaną przez konkurencyjny program, który chce wydymać rywala,
pokazaną jak dupę do rżnięcia
i porzuconą, gdy nie jest już potrzebna.
I po wszystkim. Nikogo to nie obchodzi.
Czas na kolejną historię.
Nie, nie mogę tego zrobić. W ogóle nie powinnam tego robić.
Powinnaś.
Ale jeśli masz to zrobić...
jeśli masz donieść na Mitcha Kesslera, że jest drapieżnikiem seksualnym,
musisz mieć jaja, żeby zrobić to w jego stacji.
W przeciwnym razie to bez znaczenia.
Wystąp w The Morning Show.
Wróć na stare śmieci.
Pokaż wszystkim, że jesteś odważna...
a szczególnie jemu.
Dzięki.
- Halo. - Cześć, Bradley.
Mówi Cecily z biura Ellisona.
Cory chce, żebyś pojawiła się na gali Przywództwa w dziennikarstwie.
To formalna impreza.
To miłe, ale jadę na lotnisko.
Zajmiemy się zmianą lotu.
Samochód odbierze cię z hotelu.
Nie spakowałam nic na takie wydarzenie.
Wysyłamy do ciebie kilka sukni.
Cecily, trochę się pogubiłam.
Spotkanie z Chipem Charliem Blackiem nie poszło dobrze.
Jestem pewna, że mnie nie zatrudni.
Cory kazał mi do ciebie zadzwonić.
Na twoim miejscu bym przyszła.
Okej, będę.
Fantastycznie.
Idź z drugiej strony. Zrób zdjęcie.
- Dlaczego tu jesteś? - Wraca na antenę?
Najnowsze wieści o Mitchu?
Cześć, Mitch.
Czemu zawdzięczam tę przyjemność?
Już czas na moją kastrację chemiczną?
Nie, zaplanowałem ją na czwartek.
Tak.
Może wciśniemy ją między tarzanie w smole i pierzu a palenie na stosie.
Nie ma sprawy.
A przy okazji, pieprz się.
Przestań wydzwaniać do dziennikarzy.
Czyżby ktoś dostał nielegalny podsłuch pod choinkę?
Nie, ktoś przekazał informację,
że Mitch Kessler wydzwania do dziennikarzy w mieście
i szuka kogoś, kto przedstawi jego stronę historii.
Co do chuja? Wiesz, że nie możesz.
Jesteś toksyczny i jakiś czas będziesz...
Jak długo mam siedzieć i przyjmować karę jak mężczyzna?
Nie wiem, jak długo trwa wyciszenie czegoś takiego, ale nie dzień.
Tylko lata.
Musisz przezimować.
Relacjonowałem dość historii w ostatnich latach,
by wiedzieć, że gdy dopadnie cię Me Too,
masz dwa wyjścia.
Możesz być skruszony, wylewać morza łez
i modlić się do upadłego, aż problem magicznie zniknie
albo możesz się bronić.
I to zamierzam zrobić, Chip.
Myślę, że to najlepsze wyjście.
Zatrudnię adwokata,
przedstawię moją wersję
i nie będę chował się ze wstydu.
To się uda.
Nie pokazuj się dzisiaj. Nie rób tego Alex.
Mam wyprasowany smoking.
- Przecież go nie pogniotę. - Tak.
Więc idę. A ci dwulicowi nowojorscy dziennikarze...
Wejdę tam i spojrzę sukinsynom w oczy,
i powiem: „Jestem. Widzę was”.
To samobójstwo.
I czy widziałem, że krzyczysz na kobietę na ulicy?
Bo jest to na Twitterze. Nie możesz tak robić!
Muszę się bronić!
Nie pozwolę, by ktoś mnie znieważył publicznie.
Rozumiem! Jesteś wściekły! Chcesz się bronić.
Ale jesteś zbyt niestabilny emocjonalnie, by tam wejść
i przedstawić przekonujące argumenty.
I przestań zgrywać niewiniątko. Przynajmniej przede mną.
Jestem tak niewinny, jak każdy heteroseksualista w średnim wieku.
Kłopot w tym, że ostatnio to nielegalne.
To makkartyzm, wiesz o tym.
Wszyscy to wiedzą,
ale ludzie nie mają odwagi, żeby to powiedzieć.
Ja to powiem. Opinia publiczna za szybko osądza mężczyzn.
Zgadzam się z tobą.
Cały ruch Me Too jest nadmierną korektą
wieków złego zachowania,
z którym mężczyźni tacy jak ty i ja nie mieli nic do czynienia.
Naprawdę chcesz, żeby ktoś grzebał w twoim życiu?
Myślisz, że to cię oczyści?
- Najpierw przyszli po gwałcicieli. - Co ty...
Nic nie mówiłem, bo nie jestem gwałcicielem.
Potem przyszli po potężnych mężczyzn,
ty nic nie mówiłeś, bo nie jesteś potężny.
Ale co zrobisz,
gdy przyjdą po zwykłych, przeciętnych zboków takich jak ty, Chip?
Kto zostanie, żeby cię obronić?
Pójdę już, okej?
Nie pokazuj się dzisiaj.
Przestań mówić.
Zacznij, kurwa, słuchać i rób to z domu.
Kto wygadał się Timesowi?
Przestań mówić, Mitch.
I komu musiałeś obciągnąć, żeby zachować posadę?
Okej. Do zobaczenia za kilka godzin.
Potrzebuję kosmetyków, żeby wyglądać jak księżniczka.
To się nie zmieści. Potrzebuję miętówek, telefonu,
kropli do oczu, a nic się nie mieści do tego maleńkiego czegoś!
Mogę wziąć telefon.
Dlaczego miałbyś brać telefon? To niedorzeczne.
Denerwujesz się byle czym...
Serio? Byle czym? Potrzebuję tego byle czego.
Alex, już dobrze. Daj mi...
- Dam radę ją zamknąć. - Jezu Chryste.
Dziękuję.
- Mamo? - Co?
- Wszystko będzie dobrze. - Nie, skarbie.
To tylko gala.
Tylko? W najgorszym możliwym momencie.
Wolałabym sobie wbić sztylety w oczy.
- Alex. - Co?
Udaj, że się zatrułaś jedzeniem i nie idź.
Nie mogę.
Wszyscy będą wiedzieć, że kłamię, jestem wystraszona.
Że boję się, co się ze mną stanie z powodu Mitcha.
Wszyscy tam są z prasy. Myślą, że pozjadali rozumy.
Połowa mnie nienawidzi, bo mi się udało,
a druga połowa, bo na przykład
zostawili serca w domu!
O Boże!
Jezu, nie mogę płakać!
Jezu!
O Boże.
- Nie, przestań! - Mamo.
- Nie możesz tak iść. - Wiem!
- Alex! - Pani Levy! Tutaj!
Cześć.
- W porządku? - Tak.
Załatwmy to, żebym mogła wrócić do domu i umrzeć.
Naprawdę to doceniam.
Hej, Alex. Gratuluję nagrody.
- Dziękuję. - Jak się czujesz?
To zaszczyt zostać nagrodzoną przez tak prestiżową firmę.
Cieszę się, że mogę tu być i wspierać wartościowe dziennikarstwo...
Chciałem dodać, że The Morning Show jest bardzo ważny.
Jest kultowy i kochany, to prawdziwe dziennikarstwo.
i nikt tego nie zmieni.
Przetrwamy tę kompromitację
i pomożemy Ameryce przejść przez to jak rodzina.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Zróbmy sobie zdjęcie.
Zapomniałeś wspomnieć, że to ja pomogę Ameryce przez to przejść.
Myślałem, że to jasne.
O wielu rzeczach tak myślisz.
Tam się chowasz. W domniemaniach.
Jestem zaszczycony.
Kim jesteś?
Bycie ujmującym jest wyczerpujące.
Dłużej chyba nie dam rady.
Zabiorę cię do baru i przez chwilę będziesz
seksownym, gburowatym wykształciuchem.
Czuję się dobrze. Wydaje mi się, że naprawdę mam szansę.
Witaj się z ludźmi.
Hej, Cory?
Twoja znajoma... Bradley Jackson, to katastrofa.
Myślę, że tego pożałujesz. Chciałbym myśleć inaczej,
ale takie mam przeczucie.
Dobrze.
Okej.
Hal poszedł na spotkanie?
Miał zadzwonić, ale się nie odzywał.
Nie wiem. Jeszcze nie wrócił. Wyszedł około 13.
Nie ma go siedem godzin?
Miał potem iść do Brandona.
Nie możesz mu na to pozwolić.
To tak jakby położyć przed nim heroinę.
Bradley, martwię się.
Zadzwonię później. Muszę coś załatwić,
a potem wrócę do domu i się tym zajmę.
Muszę kończyć. Pa.
- Hej! - Miło, że przyszłaś.
Pokażę ci miejsce.
Zdegradowali cię?
Nie, przesadziłem cię do innego stolika.
Cieszę się, że mogę wspierać Alex Levy,
choć nasze programy ze sobą rywalizują.
W kwestii wspierania kobiet w tej branży,
wszystkie jedziemy na tym samym wózku.
To, co jej się przytrafiło, było upokarzające.
Ja bym się nie pokazała na takiej gali.
Pracować z seksualnym drapieżnikiem...
Nie wiem, co bym zrobiła.
Dzięki Bogu, to nie ja.
- To moja mama. - Cześć.
- Gratuluję. Miło cię poznać. - Dziękuję.
Na Instagrama. To Boomerang.
Rzeczywiście.
Było super.
- Dzięki, że przyszliście. - Wyglądasz bosko.
Dziękuję. Ty też.
Gratuluję. Jak się masz? Dobrze cię widzieć.
PRZYWÓDZTWO W DZIENNIKARSTWIE
Powinniśmy zająć miejsca.
- Dziękuję. - Proszę.
Wy siedzicie tutaj.
- Tak. Lizzy tam, a tu... - Okej. A ty tu.
- Tu siedzi Chip? - Tak.
Chip. Tutaj.
- Co? - Cześć.
- To twoje miejsce? - Tak. A co?
Są dwa dodatkowe miejsca.
Myślisz, że nie zabrali krzeseł Mitcha i Paige?
Oby to był najgorszy z naszych problemów.
Dlaczego? Jakie mamy problemy?
Nie martw się. Zajmę się tym.
Chip, musisz...
Cześć! Pamiętacie Bradley Jackson?
To twoje miejsce.
To jakiś błąd.
Jestem szefem tej stacji. To żaden błąd.
- O Boże. - Siadaj.
Okej.
Hej.
Nie jestem z nim, żeby było jasne.
To dobra wiadomość dla ciebie.
Nawet nie wiem, co tu robię.
To jest nas dwie.
Nie chcę przeszkadzać...
- Co tu robisz? - Nie wiem. Cory Ellison mnie tu posadził.
Okej.
Podwójny? Robi się.
Czy przed chwilą nie rozmawialiśmy o tym, że Bradley Jackson to katastrofa?
Zgadza się.
To dlaczego siedzi z naszymi ludźmi?
Pomyślałem, że to będzie dobre ostrzeżenie dla Alex.
Rozumiem.
Zabierz mnie do domu.
- Alex. - Cześć.
Gratuluję. Wyglądasz wspaniale.
Dziękuję, Audro.
Bardzo mi przykro z powodu tego, co się stało.
Dlaczego? Ja nikogo nie przerżnęłam.
Wyczekuję twojej przemowy.
Dziękuję.
O Boże.
Wiem, że to dziwne, że siedzę z wami przy stoliku...
Nie wiem, co kombinuje Cory, ale czuję się głupio
i cały dzień dostaję od nich sprzeczne informacje.
Jakich „nich”?
Wczoraj spotkałam się z Corym Ellisonem,
a on kazał mi porozmawiać z Chipem o stanowisku korespondentki.
A teraz jestem tu, nie wiem po co, i posadził mnie przy twoim stoliku.
Posadził cię przy moim stoliku, żeby mnie wkurzyć.
Ja mam cię wkurzać?
Nie sądzę. To miało być zabawne.
Jest. Oni są zabawni.
Zadam ci pytanie.
- Tak? - Dlaczego zostałaś?
- Gdzie? - Przy stoliku.
Skoro czułaś się źle, to dlaczego nie wyszłaś?
Jesteś dorosła, masz wolną wolę. Czemu zostałaś?
Nie mogę powiedzieć szefowi stacji, żeby spierdalał.
Jestem nikim.
Nie jestem tobą.
Alex, gotowa na swoją wielką przemowę?
Wiesz co? Skończmy te pieprzone podchody.
Wiem, że mamy rozmawiać poprzez prawników i agentów,
wbijać sobie noże poza ekranem,
ale chcę ci to powiedzieć w twarz.
Nie podpiszę umowy bez zatwierdzenia współprowadzącego.
Przykro mi, bo tego nie dostaniesz.
Nie zrobimy wyjątku.
Nie narażę stacji w kwestii przyszłych umów.
To odejdę.
To odejdź, Alex.
Nie chcę, byś była nieszczęśliwa.
A przy okazji, kupiliśmy ci tę nagrodę.
Alex Levy jest synonimem rzetelności.
Uosabia ważną rolę naszego zawodu,
nie tylko w polityce czy biznesie naszego narodu,
ale w codziennym życiu Amerykanów.
Panie i panowie, gwiazda The Morning Show
i tegoroczna zdobywczyni nagrody Przywództwa w dziennikarstwie, Alex Levy!
Zapraszam.
Dziękuję, Maggie, za te miłe i piękne słowa.
I dziękuję fundacji New York Media
za ten wielki zaszczyt.
Chciałabym skorzystać z okazji
i przeprosić wszystkie kobiety, które stały się ofiarami w TMS.
Przykro mi, że nie widzieliśmy, co się dzieje,
i szczerze mówiąc, czuję się dziwnie,
odbierając nagrodę za przywództwo w dziennikarstwie,
gdy działo się to pod naszymi nosami.
Właśnie dlatego
chciałabym dedykować tę nagrodę tym kobietom.
A po drugie,
to będzie nowa era dla The Morning Show
i dla kobiet, dla wszystkich kobiet, i niesłyszanych głosów.
Od tej pory będzie zupełnie inaczej.
Mam ekscytujące wieści, którymi chcę się z wami podzielić.
Wyjmijcie telefony.
Chciałabym poświęcić tę chwilę,
by przedstawić moją nową współprowadzącą Morning Show...
Bradley Jackson.
Napisy: Agnieszka Otawska-Bojarska